پهلوی گل سرخ

  

 پهلوی گل سرخ

آن شب کـه می درخشیــد پراقتــدار زینب

آیینــه مـی شکستنــــد در رهگـــذار زینب

بر رود اشـک می رفت آن کــاروان و از دور

یــک دم خــدا نظــر کــرد بــر روزگــار زینب

خورشید خنــده می زد بر خواب نیــزه داران

غرق ستــاره می شــد چشمـان تــار زینب

می رفت و با نگاهش می خواند قصۀ عشق

همراه خــویش می بــرد صبر و قــرار زینب

صــوت حــزین قــرآن پیچیده بود در دشت

یک لحظه بر نمی داشت چشم از نگار، زینب

می ریخت بر سر عشق باران سنگ یک سر

ان سنـگ ها چـه می کــرد با یادگـار زینب

از دور بوسه می زد بـر گیسـوان مشکیـن

گُر می گرفت و می سوخت باغ بهار زینب

بانو پناهمـان باش، معجــر ز مــا ربــودنــد

دشمـن چه می کنـد با ایـل و تبار زینب ؟

غـوغــای  تازیانـه بـر پهلــوی گـل ســرخ

می زد شــــراره آتش بـر بـرگ و بـار زینب

بانـو نشست و پـل زد تا آسمــان دلـش را

مـه می گریست آرام در سـایـه سـار زینب

پـرسیــد کودک دل : آرام جـان مـن کــو ؟

یـک بــاره آتش افتــاد بــر لالــه زار زینــب

در گوشـه ی خرابه جـان داد دختــر « گل»

خون می گریست خورشید بر شام تار زینب 

موسیقی باران غزل عاشقانه از افروز عسگری

موسیقی باران

 

 

گریه هایت آسمـان امشب چـرا پایـان نــدارد

آه شاید درد تو چـون درد مـن درمـان نــدارد

ناز می بافی دو گیسـوی تـر گل قطـره هـا را

بر تن سیمین شیشــه نقش امّـا جـان نــدارد

بر سر و روی درختان، سکّه می ریـزی پریشان

دست پر مهــر تو را خورشیــد زرافشـان ندارد

آن چنان پُربار می باری بر این صحرا که بی شک

خواب در چشمان دانه لحظه ای امکان نــدارد

وه چه دلگیـر است آهنگ حزین زخمـه هـایت

ســوز پنهان تـو را حتــی نی چـوپـان نــدارد

با دل تنگـم بخوان افسانــه هـای عاشقـی را

نغمــه ی گــرم تو را شوریده در دیوان نــدارد

هفت دریای غریبی بغض را هـر شب شکـستن

گر چه ذهن کوچک جو، سیل را ایمـان نـدارد

تُـرد تـر از جـام طاقت، رشتــه ای تـار محبّت

بستـه دل را تا قیامت، عاشقـی کتمـان نــدارد

بی نصیب است آن که در قرن سیاه سنگ و آهـن

لحظه ی تنهـایـی اش موسیقـی بـاران نــدارد

بس عبث می کوشی از خاطر برم داغـی کـه دارم

هم چــو آیینــه دل من عـادت نسیـان نـدارد

اینک ای "گل" خستـه ام، بس کن تغزل هـای تر را

شرح این آشوب و هجران عشق من پایان ندارد

 

شام غریبـان امشب رسیــده نوحه عاشورایی

شام غریبان امشب رسیده

شام غریبان

 

شام غریبـان امشب رسیــده                  یـاد تـــــو ای گل، در دل تنیـــده 

طوفـان مـاتــم بــر ما وزیــده                  کی می زنی سر مـا را سپیده  ؟

جسـم شهیدان در خون تپیده                 رنــگ از رخ تـــو ای گــل پریـــده

جانم رسیــده از غصــه بر لب                 افتـــاده زینـــب از تــاب و از تـب

آن قد و قـامت گشته کمـانی                  آهستــــه گریــد زینــب نهـــانی

در هم شکسته بانـوی بطـحا                  تنهــا نشستــه با سیــل غم ها

مرغ نگاهش پـر می زنـد هی                 گـه سوی صحرا ، گـه بر سر نی

 *آمــــد دوبـــاره شــام غریبان                        ســرگشتـــه ام من در این بیابان

مظلوم حسین جان مظلوم حسین جان            مظلوم حسین جان مظلوم حسین جان

                                                                                                       

ادامه مطلب

کیست این شیرین تر از قند و عسل صلی الله علیک یارسول الله

فردا روز عرفه است  روز تکثیر مهربانی ها .خدا میداند در این روز چند هزار نفر از آتش کبر و غرور و منیت خویش نجات پیدا می کنند . صحرا به صحرا در به در توام و تنها تو میدانی چه خبرهاست درون دل بی قرار من ...  به یاد حال و هوای خوش آنان که در جوار رسول مهر پر و بال می گشایند این مثنوی را می نویسم

یا رسول عشق

کیست این شیرین تر از قند و عسل          چیست این شیـوا ترین شور غزل

کیست ایــن شمس تجلی در حـــرا           پــر گشــوده تــا حـریــم کبــریا

چیستـی ای شهـد شیـرین نبـــات             ای مــرا صبــح دل انگیـــز حیات

دیده می بنــدی بر این دنیای دون              می روی تــا آسمــان بی ستــون

تـا دو دستت را بــر آری در دعــا                 بوی گل می ریـــزد از عرش خدا

یا محمّــد چشم بگشای و ببیـــن               سجــده کرده بر درت روح الامین

ای سخـن ها گفته با تو جبــرییل               حـق تکلم کـرده بـا تو ، یـا خلیل

ادامه مطلب

شهسوار کربلا ( غزل عاشورایی )

 

شهسوار کربلا

خواب از چشمم ربوده شهسـوار کربـلا

گُـر گرفتــه سینــه ام از انتظــار کـربـلا

آتشـی افتـاده در جانم، نمی دانـم چرا

بی قـرارم، بی قـرارم، بی قـرار کربــلا

لاله ها قد راست کردند و بهـار آمد، مرا

مست مستم کرده بوی غنچه زار کربلا

دامن صحرا شهیـدستانی از گلهای سرخ

آمــده خاتــــون گل ها بــر مـــزار کربـــلا

بی قراری می کنـد قلبم کبوتر می شود

دل کجــا آرام گیـرد ، در کنـــار کــربــلا

بی نـوا طفل دلـم از تنگنـای این قفس

دم به دم پر می کشد سوی دیار کربـلا

می رود هر لحظه همپای اسیران سوی شام

دل شـده آخـر مقیـــم سایه ســار کربــلا

چادری آتش گرفته بر سر خود می کشم

می نشیند بر سرم گـرد و غبـار کربـــلا

دست هایم را به طاق آسمان پل می زنم

تا رسـد دستم بـه خـاک مشکبار کــربــلا

مانده ام مبهوت آن خورشید بی سر ای خدا

مـــن کجــا و ایـــن بهـار داغــدار کــربــلا  

شور شیون گهواره (مثـل ماهــی می مکـد ...)

شور شیون گهواره

مثـل ماهــی می مکـــد دور لبـــان خـویش را

بستــه و وا می کنــــد هر دم دهـان خـویش را

هی زبـان دور دهـان و هی عطش روی عطش

عاشقــانه می ســــرایـد داستـــــان خـویش را

چشمۀ شـــیر و عسل خشکیده امشب ای خدا

از کـــه پنـهان می کنــد زخـــم زبـان خویش را ؟

از طپش افتــاده شـــور شیـــون گهـــــواره اش

از چـه دل دل می کنــد تاب و تـوان خــویش را ؟

 لایی لایی گریه کن پروانه ی پر سوخته

آتش تیر سه شعبــه باغ کوثــر سوخته

غنچـه ی نیلـوفــرم ، لایی لایی اصغرم

سینـه سرخ پـرپـرم ، لایی لایی اصغرم

 

بغــض را پیچیـــده در نــازک تــرین پـــرده ها

تـا پــریشان تــر کنـــد لحــن بیــان خــویش را

گنــــدم از رویش گرفتـــــه کهــــربـای رنـگ را

طـــرح بـی لبخنـــد و قــاب دیـــدگان خویش را

مانــده حیران چشم های سوسنی گیج طواف

بایـــد از نــرگس بگیـــرد امتحــــان خــویش را

همهمــــه افتــــاده بین کودکان : عباس کــو ؟

لای لایی گـریــــه کــن ســــرو روان خـویش را

 لایی لایی گریه کن پروانه ی پر سوخته

آتش تیر سه شعبــه باغ کوثــر سوخته

غنچـه ی نیلـوفــرم ، لایی لایی اصغرم

سینـه سرخ پـرپـرم ، لایی لایی اصغرم

 

در میـــان خیمــه خــاتون مصیبت هـا صبـــور

تکیــــه داده سـرنــوشت ناگهــان خـــویش را

هی نگـاهش بر مـــدار خیمه جولان می کنـــد

شـایــد این نــوبت بجـــوید مهـــربـان خویش را

او فقـط شش بــرگ چیـــده از هـــلال مـاهتاب

از کجــا بــاور کنـــد فصـــل خـــــزان خـویش را

آمـــده در معـــرکـه امـّا در آغــــوش حسیــــن

تا درخشـــان تـر کنـــد نــام و نشــان خویش را

لایی لایی گریه کن پروانه ی پر سوخته

آتش تیر سه شعبــه باغ کوثــر سوخته

غنچـه ی نیلـوفــرم ، لایی لایی اصغرم

سینـه سرخ پـرپـرم ، لایی لایی اصغرم

 

سبقــت از یـاران گرفتـــه در مسیــر عـاشقـی

پیشــکـش مــی آورد  دّر گــــــران خـــویـش را

بانگ هل من ناصر از شش گوشه می آید به گوش

بین طوفـان می کشــاند نیمـــه جان خویش را

در میـــان بــارش تیــــــر و سنـــان از آسمـــان

کیست می گیــــرد سـراغ میهمان خویش را ؟

گر چه ایـن ابـرو کمان زیباتـر است از قرص ماه

او بغل وا مــی کنـــد سهـــم کمــان خویش را

                               ****

زوزه ی تیر و ســه شعله، چشم شوم حرمله

تــار می بینــــد علی اصغــــر امــام خویش را

  

رباعی های عاشورایی ( لب هـای عطشنـاک تــو را مدیـونم )

 یاران همراه

برای این هفته چند تا از رباعی های عاشورایی را در نظر گرفته ام . امیدوارم که خوشتون بیاد . شما میتونید به هر رباعی امتیاز بدید از یک ( ضعیف ) تا پنج ( عالی ).

چون چشمه به رگ رگ دلم میجوشم                      

بــوی نفس تــو مـی دهــــد آغـوشم

لب هــای عطشنـاک تــو را مـدیـــونم

هـر وقت کــه آب خنکــی می نوشـم                                    یاحسین

 

 قنداقه رسیـد، ای خــدا بیتـاب است

آلاله ی سرخ و صورتی درخواب است           

از دست حسین (ع) قاصدک می ریزد

پیداست که باران زده،گل سیراب است                            یاعلی اصغر

 

هر گـاه سـری به باغ سنبــل می زد

با یـاد پـدر بــه چشمــه ها زُل می زد

سرشار ستـاره بود چون مشک عمـو

وقتـی نگهش بـه آسمـان پـُـل می زد                                  یاسجاد

 

یک دم بنشیـن پرنـــده بـر دوش حسین

خوش نغمه بخوان از لب خاموش حسین

دیـری است نفـس نفـس تـــو را منتظـرم

ای مـــرگ، بیـــا بیـــا در آغـــوش حسین                        در گودال قتلگاه

 

ای مـرگ بیـا و راحتــم کن یــک دم

آســوده از ایـن جراحتـم کن یک دم

مـن بـذر شکفتــه ای در این گودالم

چون غنچـه پُر از طراوتم کن یک دم                                  در گودال قتلگاه

 

هم صحبت من، مونس من، یار منـی

هــم راز منــی، محــرم اســرار منـی

هر لحظه تو را نفس کشیدم ای مرگ

همســایه ی دیــوار بــه دیــوار منـی                             در گودال قتلگاه

 

بال بال می زنـد آسمـان تـو را هنــوز تا که قـرص مـاه را با اشـاره بشکنـی

اعتراف

اعتــراف می کنم تــو پیمبـــر منـی

چشمه چشمه روشنی، ماه و اختر منـی

عشق کودکی یتیم، تو بزرگی و کریـم

پیش تـو فروتننــد قلــه های دیدنـی

ای تعـادل زمیــن جذبــه ی نگاه تـو

کهکشان به کهکشان ردّ پـای روشنی ... 

ادامه مطلب

لایه لایه در شکست انضبـاط کهکشـان ( برای رسول مهر حضرت محمد ص )

بشـارت

از عـروج روشنـی،تـا شکـافت آسمـان

لایه لایه در شکست انضبـاط کهکشـان

بی نیـاز بـال و پـر، با ستـاره هم سفــر

رفت بر براق نور، دور شد از این جهــان

آسمـان در آسمـان چــرخ زد بـه دور او

او فـراتـر از زمیــن، او رهـاتـر از زمـان

سوخت بال جبرییل، پنجمین فلک رسیـد

نــور چشــم عالمیــن، خاتـم پیمبــران

مـاه را تمـام دیــد، سیــزده بهـار چیــد

گفت یـا علـی تـویی سـایه ســار الامان

تـو صراط مستقیــم، تـو کرامت عظیــم

مهـرورزی ات امان، خشم تو بـلای جان

ای شفیع هر چه هست در پگاه روز حشـر

ای قبالـه ی نجـات، ای امیــن مهربـان

مبعث تو نـور نـور، ابتـدای شوق و شـور

ای بهـار بی خـزان ، اعتـدال بـی نشـان

جان فدای نام «گل» ای بشـارت قشنگ

رودها تـو را خـروش، موج ها تو را بیـان

پیش پـای قامتت قـد خمیــده سـرو نـاز

حُسـن تو مُـدام باد ای بزرگ بی کــران

 

این معزّ الاولیاء...

 این معزّ الاولیاء...

تو ای جاری شده از کوثر عشق        نهـال پـر ثمر، تاج سر عشق

تو ای از جنس مهر و ماه و اختر        بیـا ای یــوسـف زهرای اطهـر           

تو می بینی مرا هر لحظه هر جا       مـن امـّا بـی نصیبم از تمـاشـا

بگــو مولا کجــا مأوا گرفتی ؟           به صحرا، یا به دریا جا گرفتی؟

کدامین قطعه ی این خاک آیـا          زند بوسـه به جا پای تو مـولا ؟

کدامین گوشه از پهنای افلاک          تو را در بــر گرفته ای گل پاک؟

کدامین خانـه ی این بی کرانه         تو را جا داده در خود عاشقانه؟

بگو ای نازنین، ای پاره ی ماه          گذارت هیچ می افتد بر این راه؟

مـرا یارای وصفت نیست یـارا           کــه تو زیباتری از هر چـه زیبـا

چه سنگین است برما دوری از تو          غم تنهـایـی و مهجـوری از تـو

میان این همـه غوغـا دریغــا            ز تو حتّی نـوایی نیست اینجا

تـو از چشمان نامحرم نهانـی          ندارد کس ز کوی تـو نشـانی

بیـا ای زاده ی خورشیـد مولا           صـراط مستقیـم حـق تعالـی

جهان پر جلوه کن مهتاب زیبا           بتــاب  ای آفتــاب عــالــم آرا

 

نـی نــوایی در همــایون ( مرغ مینا : غزل انتظار )

 

مرغ مینا

سایه ای شب ناله در خون می زند

پشت پا بر چــرخ گـردون می زند

یک شب از خیزاب طوفان های ابر

مــاه من یکبــاره بیــرون می زند

تکســواری مــی رســد از راه دور

خنــده بـر دنیــای وارون مـی زند

غــربت پسکــوچه را طی می کند

خانــه را طــرحی دگرگون می زند

دست در دست تب لیــلای عشـق

خیمــه در دل های مجنون می زند

چنگــــی رود پریشـــان زمـــان

زخمــه ای بر خـواب قانون می زند

شــور هستی از عطش گل می کند

نـی نــوایی در همــایون مــی زند

خـوب می دانـد زمیـن حیران اوست

آسمـان کـی سـاز محــزون می زند

کهکشــان از غیبتــش دیـوانــه وار

دست و پـا در آتش و خون می زند

او که می دانــد دل تنــگ غـروب

نبض هر آیینــه ای چـون می زند

از دل کعبـــه، مدینــــه، کـــربـلا

جمعـه ای آخر شبیخـون می زند

مـرغ مینـــای غـریب عـاشقــان

پرده ای بی رنگ افســون می زند

شیشـه ی صبـرم شکست آیا شبی

ماه من چشمک به هامون می زند؟

 

سهره ....ناخدا ستـاره را بــه من نشان نمیدهد غزل انتظار

سهره

شب است و موج فتنه ها به دل امان نمی دهد

و ناخــدا ستــاره را بــه مــن نشان نمی دهــد

مــدام شعله می چکــد ز کـوچـه بـاغ نستــرن

و بـرگ های تشنــه را عطش امان نمـی دهــد

خــدای مهربان تویی، تو ای خـدای خــوب مــن

و این خـــدا و آن خـــدا مـــرا تــــوان نمی دهـد

فــرو تپیــده ام بــه گل و آن چنـــان اسیــــر دل

که مــوج های خشــم تـــو مـرا تکان نمی دهـد

خطا نکــرده ام به جــز خیـــال گنـــــدمی پـــدر

و هیــچ غفلتــی چنیــن عذابمـان نمـی دهـــــد

بــــه بــزم تیــرگی دلـم ستــاره را ندیــــد، گفت

که شب هــلال مــاه را بـــه آسمــان نمی دهـد

کنــون کــه نفس سرکشـم به یاد بنـــدگی فتـاد

نفس شمــار پیــــر دل مجــال جـان نمی دهــــد

گذشت قــرن دیگــری نمـــک مــزن به زخـــم دل

مگــو خــدا بشــارتی بـه عاشقـان نمـی دهـــــد

خیــال دوست می وزد، غـزل غـزل گل و بهــــــار

دلـم ســلام عشــق را به نقــد جان نمی دهــــد

و این کلام آخـر است، به جـز تـو صـــاحب زمـــان

به سهره های خسته جان کس آشیان نمی دهد

من امشب وعده دارم ، بی قرارم (غزل انتظار )

غروب جمعه

من امشب وعده دارم ،بی قرارم

طلوعی تازه را چشم انتظارم

کنار چشمه ی مهتاب و رؤیا

دلم را دست دریا می سپارم

چه بی تابم ،نمی دانم خدا را

ببارم عقده ی دل، یـا نبـارم

رها از خاطراتی درگذشته

به لب الله اکبر می نگارم

شبی دارم پر از فانوس روشن

یکایک اختران را می شمارم

شبی  پولک نشان ،آیینه کاری

در آغوش خدا سر می گذارم

ز خاطر برده بودم باید امشب

تمام خانه را نرگس بکارم

همیشه گفته بودم با تو پنهان

غروب جمعه ها را دوست دارم

هلا ای عاشقان ،چشم انتظاران

شکفته غنچه های گل کنارم 

یک متن بدون نقطه ،تقدیم به او ( امام مهدی ع ) که نقطه ی پرگار هستی است

 یه مسابقه گذاشته بودن که هر کی یه جمله بی نقطه در باره امام مهدی بگه برنده میشه و .....این هم یک متن  بدون نقطه ،تقدیم به او که نقطه ی پرگار هستی است و دایره ی امکان به یُمن وجود مبارکش دور می زند  : 

      …  و دلارام ما او را در کلام مهدی (ع) صدا کرد که او گروه گروه همه مردم را - راه گم کرده های عصر هوی و هوس را  -  در سلک و مرام اسـلام در آورد و همه مردم دل داده در گرو مِهر و وِلای مولود آل محمّد (ص) ، هر دلی در وعده گاهِ عدل الهی ، واله روی ماهِ دلارای مهدی موعود ، در کرم و مِهر او طمع کرده ، اسم مطهّر او را در سُرود و کلام درآورد که : ای کلمه ی کامل ، ای لاله ی حَمراء ،ای گلِ گلسرای طــه ،ماه معصوم هُدی ، ای ســّرِ موعودِ درگاه احدی، ای کمال علم و ای عالِم کاملِ آل احمدی (ص) ، سرود عدل و داد را در عالَم سر ده ! ای ســردار سادگی و ای امام دلدادگی ما را در حصار محکم "لا اله الا الله " در آور!

ادامه مطلب

یاقوت سرخ شعله ور ( نوحه عاشورایی از زبان حضرت زینب س )

یاقوت سرخ شعله ور

 هم سفران این بار یاقوت سرخ شعله ور، بضاعت ناچیز من است به پیشگاه حسین ابن علی ع :

مــن یـادگــار حیـــــدرم                     آیینـــــه زاد کـــوثـــــرم

زهـــرای اطهـــــر مادرم                    نیلــــوفــر پیغمبــــــــرم

خون گریه کن چشم ترم                    امشب چه رفته بر سرم 

ســر تـا به پا خـاکستـرم                    پـــروانـه ای آتش پـــــرم                   

دور از نگـــاه دلبـــــــرم ـ                    مــــولای از گـُـل بهتـــرم

مــــن داغ دارم ســاربـان                    آهسته ران ، آهسته ران

هفتـــــاد گـُــل بــاغ مــرا                    هفــت آسمــــان داغ مرا

یاسیــن و الرّحمـن بخوان                   قرآن بخـوان، قرآن بخـوان

یاقــوت ســرخ شعلــه ور             می بـوسمـت بـا چشــم تـر

ای چلچــــراغ آسمــــــان             بــر نیــــزه ها قــرآن بخـــوان

 

امشب که تنها مانـده ام                     لبـــــریز غم ها مانـده ام

در راه صحـــــرا مانـده ام                    از کــاروان جــا مـانـده ام

ســـودا نـــــدارد آه مـــن                   خون گریه کن همراه من

ای آسمـــــان باران بـزن                     آتش گرفتــــه بــاغ مـــن

مـــن داغ دارم ، آتشــــم                    آتش فشــانی سـرکشم

آیــا تــــــو جـــان زینبـی ؟                 مهتـــاب روی هــر شبی؟

گر مــــاه زینب نیستـــــی                 ای سر بگو پس کیستی ؟

آرام و خستـــه ، بی نـــوا                 خوش می روی بـرنیـزه ها

ای گل شــــده وقت اذان                 بــــر مأذنه قــــرآن بخــوان

یاقــوت ســرخ شعلــه ور             می بـوسمـت بـا چشــم تـر

ای چلچــــراغ آسمــــــان             بــر نیــــزه ها قــرآن بخـــوان

 

ای جــاری اشـک خـــدا                    روشـن تـــر از آیینــه ها

ای قبلــــه گــاه انبیـــــا                   ســرّ نهــــــان اولیــــــــا

سرچشمـــه ی آب بقــا                   نــام تــــو قانـــون شفــا

ای مــروه، ای کــوه صفا                  ای سینه سرخ مصطفی

ای کشتــه ی تیــغ جفـا                   رأست بــریــــده از قفـــا

ای مقتـدای انس و جـان                   قرآن بخـوان،قرآن بخـوان

یاقــوت ســرخ شعلــه ور             می بـوسمـت بـا چشــم تـر

ای چلچــــراغ آسمــــــان             بــر نیــــزه ها قــرآن بخـــوان

 

 ای کشته ی دور از وطن                  افتاده بی غسل و کفــن

ای یـوسف گــل پیـــرُهن                 صــد پاره تن، خونین بدن

فــرزنــــد زهـــــرا و علی                 محبـــوب و دلبنـــد نبــی

گل کرده ای بـر نیــزه ها                  خورشیـــد سـوزان خــدا

بـر نیــزه های خون چکان                خورشید من! قرآن بخوان

یاقــوت ســرخ شعلــه ور             می بـوسمـت بـا چشــم تـر

ای چلچــــراغ آسمــــــان             بــر نیــــزه ها قــرآن بخـــوان

 

عالــم گـــــدای کــوی تــو              شــق القمــــر ابــروی تـو

 ای گـل تـر از گـل روی تـو              صحـرا گـرفتـــه بـــوی تـو             

ای شب شکن گیسوی تو              شانه شکستــه مـوی تـو             

مـن مانـــده ام بـا کــاروان              بـا کــاروان خستــــه جـان

ای چلــچـــــراغ آسمــــان              بر نیـــزه ها قــرآن بخــوان

یاقــوت ســرخ شعلــه ور             می بـوسمـت بـا چشــم تـر

ای چلچــــراغ آسمــــــان             بــر نیــــزه ها قــرآن بخـــوان

 

ای کُشتـۀ گل گریـه ها                 ای لحظـه لحظـه ماجرا

ای یادگــار مـــرتضــــی                نور دو چشــم مصطفی

از فتنـــه هــای اشقیــا                 سهم تو شـــد تیغ جفا

ای خـــامس آل عبـــــا                 رفتـــه در آغـوش خــدا

در ایــن بیــابــان بـــــلا                 افتاده ای، ای گل چرا ؟

لــب بـاز کـن، آرام جان                 قرآن بخوان، قرآن بخوان

یاقــوت ســرخ شعلــه ور             می بـوسمـت بـا چشــم تـر

ای چلچــــراغ آسمــــــان             بــر نیــــزه ها قــرآن بخـــوان

 

من استخوانم سوختــه                روح و روانــم سوختـــه

شیرین  بیانم سوختــه                 سوسن زبانم سوختــه

سرو روانم سوختـــــــه                ای آتــش افـــروختـــــه

داغت چــه آورده ســرم                کز آسمــان  ابـری تــرم

ای جان جان جان بخـوان               آیـــاتی از قـرآن بخـــوان

یاقــوت ســرخ شعلــه ور             می بـوسمـت بـا چشــم تـر

ای چلچــــراغ آسمــــــان             بــر نیــــزه ها قــرآن بخـــوان

 

 ای خــوب پــاک بــی ریـا                 تن پــوش تـــو از بــــوریـا

رأس تــــو روی نیـــزه ها                  در بـــاد گیســــویت رهـا  

تن قطعه قطعه، سر جدا                 آه ای ذبیــــح مصطفـــی

فــرزنـــد زهـــرا و علـــی                 تــو ســــوره ی مزملّـــی

از کهف، از انسان بخـوان                   قرآن بخـوان، قرآن بخـوان

یاقــوت ســرخ شعلــه ور             می بـوسمـت بـا چشــم تـر

ای چلچــــراغ آسمــــــان             بــر نیــــزه ها قــرآن بخـــوان

 

آتش گــرفتـــه حنجــرت                      غارت شــده انگشتــرت

پیـــراهــن گل در بــــرت                     بر نیــزه ها رفته ســرت

در هم شکسته پیکــرت                      رخســار از گل بهتــــرت

کــو اصغرت، کـو اکبرت ؟                     کــو لالــه های پــرپــرت

ای رستخیـــــز نـاگهـان                       لب بــاز کن، قرآن بخـوان

یاقــوت ســرخ شعلــه ور             می بـوسمـت بـا چشــم تـر

ای چلچــــراغ آسمــــــان             بــر نیــــزه ها قــرآن بخـــوان

 

نایـی نوایــی سـاز کن                   با خـــود مرا همراز کن

نــی نامــه را آغــاز کن                  ای گــل بــرایم نــاز کن

سلطـان من اعجـاز کن                 چشمان خـود را بـاز کن

آه ای حسیــن مهـربان                 ســالار و میــــر کــاروان

با نای نی ، با صـد زبان                 آعجـاز کـن، قرآن بخـوان

یاقــوت ســرخ شعلــه ور             می بـوسمـت بـا چشــم تـر

ای چلچــــراغ آسمــــــان             بــر نیــــزه ها قــرآن بخـــوان

 

صحـرا به صحـرا، در به در               با نیـــزه های خــون جگــر

شیرین بیان،ای مُشک تـر               شــور غـــزل، تُنــگ شکـر

یاقــوت ســرخ شعلــه ور              می بـوسمت بـا چشــم تـر

آه ای قتیــــــل  کــربــــلا               ای یوســـف مصــــــر بـــلا

گیسو پریشان،خسته جان             بــر نیـــزه ها قــرآن بخــوان

یاقــوت ســرخ شعلــه ور             می بـوسمــت بـا چشــم تـر

ای چلچــــراغ آسمــــــان             بـــر نیــــزه ها قــرآن بخـــوان

 

 ای چلچــــراغ تـابنـــــاک                 آیــا تویـی در ایــن مغاک                

غلتیده ای در خون و خاک                 ای لالــــه زار زخمنــــاک

آه ای گلــوی چـاک چـاک                 زینب شده امشب هـلاک

ای آفتـــاب بـــی بـــــدل                  مضمــون نـاب هـر غــزل

شــور حماسی در جهـان                 قرآن بخـوان ، قرآن بخوان

یاقــوت ســرخ شعلــه ور             می بـوسمـت بـا چشــم تـر

ای چلچــــراغ آسمــــــان             بــر نیــــزه ها قــرآن بخـــوان

 

ایـن نغمه را پـر غم بخـوان               بـا ســوز و بـا ماتــم بخوان

مهتـــاب شبگـــردم بخـوان              ایـن نوحه را  هردم  بخوان

در پـــرده زیــر و بــم بخوان              با لهجـــه ی شبنـم بخوان

ای جــاری زمــــزم بخــوان             یک آیـــه از مــریــم بخـوان

از فجــــر و از فرقــان بخوان           مــولا ی مـن ! قـرآن بخوان

یاقــوت ســرخ شعلــه ور             می بـوسمـت بـا چشــم تـر

ای چلچــــراغ آسمــــــان             بــر نیــــزه ها قــرآن بخـــوان

 

مداح گرامی شما می توانید برای ترجیع  از این ابیات نیز استفاده نمایید:

مـن زینبــم ، مــن زینبــم                  خونین جگــر، جان بر لبم

ایــن ســـرو بالای  چمـن                    آیـا تــویی مـولای مـن ؟ 2

  

  

منــم تهمـت نصیـب بــوی گندم

                                     تهمت نصیب

 منــم تهمـت نصیـب بــوی گنـــدم                   خــدا را کــرده ام گــم، آی مردم

فریبــی خــوردم از رؤیـای سیبـی                   ننوشیدم مگــر یک جرعــه از خم

به فریـادم نمـی آید کس ایـن جــا                    نـوایم در نیستــان می شــود گـم

نهانــی بــود شیطـان در کمینـــم                     شبیـه مــار زخمـی، شکل کــژدم

چه زهـری ریخت در جـامم ندانـم                     شدم مدهوش این شش روزه طارم

از آن شب خنــده را از یـاد بــردم                     شـــدم بیگانــه بـا رنـگ تبسّــم

ز بامم پــر کشیــده مـرغ شـادی                     فـراموشــم شــده شــور و تـرنم

نمـی دانم چرا می ترسم از خویش                 از ایــن آواره در این قـرن چنــدم

و مــوج غفلتــی بــا خــود مـرا برد                   درنگـی بود و مـن رســوای گندم

من آخــر بـاز می گـردم همـان جا                    همان باغی که او را کـرده ام گم

 

تکلّـم کن خــدا بـا مـن، تکلّـم !

تکلّـم  

 

       مـــرا آشفتــه کـن بـا یک تبسّـم      

تکلّـم کــن خــــدا بـا مـن، تکلّـم

                 شبـان خستــه ی گم کـرده راهم               

گریزانم مـن از غـوغـــای مـردم

        چـــه تاریک است آه امشب خـدایا      

  به شوق شعله در صحرا شدم گم

بیـابـان در بیـابـان تــار و تیــــره

دو چشــم باز انسـان مات گندم

دویــــدم پـای تـا سر تـا بگـویم

منــم مشتــاق تعلیــم و تعلّــم

الهــی در ســرم شــوری بینداز

مــــرا آتش بــزن بـا یک تبسّــم

پُــرم کـن از نـــوای لــن ترانی

جهــان را زنـــده کــن رود ترنّـم

چــو ابراهیــــم از طـوفــان آتش

بـــرونــم آر از شک و تــــوهّــم

پناهــم بــاش ای مهتـاب روشن

در این شب های سرد بی تفاهم

منــم تنهــاترین مـوجـود عالــــم

دلــم افتـــاده در شــور و تلاطم

رمـــوز عشـق می دانم نهفتــن

تکلــم کن خــــدا بـا مــن تکلــم

  

مولای منی، حسین حسین جان ( نوحه عاشورایی سال 89 )

  

 مولای منی،حسین حسین جان

امشب کــه دلم گرفته از غم       پیچیده به هم ملال و ماتم

مسجود ملک  به عرش اعظم      ای زاده ی مصطفای خاتم

جان ها به فدایت ای حسین جان

مولای منی، حسین حسین جان

ای عرش نشین کبریایی            آیینه ی پاک بی ریایی

ای قطب مـــدار دلـربایی            سالار شهیــد کربلایی

بی تــو چـه کنـم میــان طـوفــان

مولای منی، حسین حسین جان

مولای نسیم و ابر و دریا            ای کشتۀ بی کفن به صحرا

داغ تو مــرا مـــرا  نگــارا            در هم شکنـــد مــــه دل آرا

خورشیـد همیشه گرم و سوزان

مولای منی، حسین حسین جان

بانـــوی صبـــور لاله زارم              هفتـاد ستـاره داغ دارم

راضی به رضای کردگارم              بی تو چه کنم اگر نبارم

ای گریه ی هــای و هــای بــاران

مولای منی، حسین حسین جان

ای مونس شام تار زینب            افتـاده گــره به کار زینب

طوفــان زده بر تبـار زینب            کــو لاله ی نو بهار زینب

ای غنچـه ی ســرخ نـــو بهــاران

مولای منی ، حسین حسین جان

ای آن که مرا تو پادشاهی         بر فجر قسم که بی گناهی

ای یوسف مصر بی پناهی         ترســم نکنــی مــرا نگاهی

ثبت است بـــــه لــــوح روزگـاران

مولای منی، حسین حسین جان

ای ســرو روان باغ حیـــدر          غم می کُشـــدم عزیـز مادر

شهــزاده ی برترین پیمبــر          هستی تو شفیع روز محشر

 ای سیّــــد و ســـرور شهیـــدان

 مولای منی، حسین حسین جان

چشمت نزنم عزیـز زهـــرا           نقش تو چه میکند به صحرا !

مهتــاب پریـــده رنگ طاها           سلطان منی، سیّــدی مـولا

 بی غسل و کفــن در ایـن بیابان

 مولای منی، حسین حسین جان

تا عشق تو را به جان خریدم      از هر چه به غیر حق بُریدم

دنبال تــو هــر کجـــا دویـــدم     جز جلوه ی حُسن او ندیدم

 ای جلــوه ی پُــر فــروغ یـــزدان

  مولای منی، حسین حسین جان

پر می کشد از میان گودال      سیمرغ حماسه بی پر و بال

لا حــول وَ لا ز بخت و اقبال      در زیـــــر ســـمّ ستـور پامال

  صـــد پــاره اگـــر تنت به میـدان

    مولای منی، حسین حسین جان

امشب تو کجا و من کجایم        دنبـــال تو تا کجا بیایم

نیلــوفـــر زخمــــی بلایـــم       خاتون صبــــور کربلایم

    درد تــو به جـان ،مرا تـو درمــان

    مولای منی، حسین حسین جان

خاک تـو مــرا شفـــا و درمان      داروی تمــام دردمنــــدان

ای سدره نشین عرش یزدان      ای سید و سرور شهیدان

     کشتــیًّ نجــات نســل انسـان

      مولای منی،حسین حسین جان

 

قافله بی ساربان ( نوحه عاشورایی سال 89 )

 قافله بی ساربان

  

مانــده ام تنهــای تنهــا، در کنــار خیمـــه ها         کربــلا یــا کربــلا

بار غم بر دوش من سنگین نشسته ای خدا         کربــلا یــا کربــلا

 

کیست این در خون تپیده،سرو بی همتای من      یا حسین مولای من

ایـن تنـاور نخــل سبـز ســر جـــدا ،رعنای من      یا حسین مولای من

 

کیست این صـدپاره تن،گلگون بدن،این یاسمن     لالـه ی زیبــای من

بــرگ قــرآن است افتــــاده رهــــا روی چمـــن     یوسف گل پیـرهـن

 

چشم هایش نقش چشم مصطفی دارد ببین        نقش گل دارد زمین

گیســویش را شانه کــرده بارهـا روح الامیــن        ای عـزیـــز نازنیــن

 

کیستی مهتاب سیما،کاین چنین دل می بری       از دل شیــدای من

از تمـــام خـــوب رویـــان جهــــان زیبـــا تـــری      ماه بی همتای من

 

آسمان دارد تمــاشــا می کنــــد مــــاه مـــرا        گاه و بی گاه مرا

نـرگس چشــم تو روشــن می کند راه مــــرا        راه دلخــــواه مـرا

 

می روم زار و پریشــان ،الامــــان و الامــــان        گریه کن ای آسمان

مانــده ام تنهــای تنهــا ،ای خـدای مهــربان         قافلــه بـی سـاربان

 

سفینه ی خدا به گل نشسته ( نوحه عاشورایی تازه و تر )

 دوستان  این نوحه را تازه سروده ام همین امروز یعنی جمعه هشتم مهرماه ۹۰ . پس هر چه می خواهد دل تنگت بگو . منتظر نظرات شما هستم.  

   سفینه ی خدا به گل نشسته

 

سفینه ی خدا به گل نشسته

 خورشیـــد مشرق دلم دمیده

سردار هاشمی نسب رسیده

زیباتــر از سبط نبی که دیده ؟

ای روشنــای صادق سپیـــده

در تـو خــدا خُلق نبی تنیـــده

از آسمان من تو ای ستاره              مــرو مــرو که بینمت دوباره

ای جان من،جان تو را به قربان         مرو مرو به میدان،مرو مرو علی جان

 

گل غنچه ی محمّدی، معطّر

عزیــز من ! آرام  جـان حیـدر

گل برگ سرخ لاله زار کـوثــر

گرفته حُسن یوسف از پیمبر ــ

که بـرده دل ز صــد هزار دلبر

دلــم شده چو ابر پاره پاره                 مــرو مــرو که دل طاقت نداره

ای جان من، جان تو را به قربان          مرو مرو به میدان، مرو مرو علی جان

 

ناز تــو را خاتـــون گل کشیـــده

نیلـــوفــر بهـــــار نـــو دمیـــــده

بلبــل کنــار گـل زبــان بریـــــده

مجنون شده صوت تو را شنیـده

خـــدای گــل، معجــزه آفریـــده

خوش بو تری از برگ سبز ریحان       گر می روی آهسته رو به میدان      

ای جان من،جان تو را به قربان         مرو مرو به میدان، مرو مرو علی جان

 

قـامت نگــــو، سـروی بلنـــد بـالا

ابــرو کمــان، مهتــاب مجلـس آرا

گیسو سـیه،شکـن شکـن،چلیپـا

تـــو شــاهکـار خلقتــی ،خــدایــا

تنها چه میکنی به دشت و صحرا

دلم به درد عشـــق تو دچاره                 جنـــون عاشقــی دوا نـــداره

ای جان من، جان تو را به قربان             مرو مرو به میدان، مرو مرو علی جان

  

دست خدا، خدای حی سبحان

چیـده تو را بـرای من علی جان 

ای از نــژاد ابـــر و بــاد و بــاران

بهـــار من، مکــن مــرا پـریشان

مــرو مــرو میـان سیل و طوفان

آیینــه را سنگ بلا شکسته                  سفینه ی خدا به گل نشسته

ای جان من، جان تو را به قربان             مرو مرو به میدان، مرو مرو علی جان

 

در دشت خون پیچیده باد صرصر

حیـــدر مگر دوباره زد به لشگـــر

بازوی صفـــدری کشیــده خنجـر

جان می کند فـــدای جان رهبــر

گــل واژه ی ادب ، علـیّ اکبـــــر

 ماهی شده اسیر موج گرداب              خاتون گل فتاده در تب و تاب

ای جان من، جان تو را به قربان             مرو مرو به میدان،مرو مرو علی جان

 

بر بوستــان من خـــزان رسیــده

خنجر چه کس بر پیکرت کشیده

بعد از تو قامتـــم شــده خمیـده

پایم به هــر خار و خسی خلیده

از بس که دل دنبال تــو دویـــده

خدای من، جان من از بدن رفت                آیینه ی حیــدر نمای من رفت

ای جان من، جان تو را به قربان                مرو مرو به میدان، مرو مرو علی جان